ΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ

Όπως φαίνεται η κυβέρνηση έφτασε στα όρια των δυνατοτήτων της. Τώρα πρέπει να φάει τα παιδιά της. Να συγκρουστεί με τα συνδικάτα . Να μειώσει τον αδηφάγο κρατικό μηχανισμό και τα παρακλάδια του. Και το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί , το ερώτημα είναι τολμά ? Θέλει ? Αυτό που είναι προφανές είναι ότι οι υπουργοί δεν θέλουν. Δεν διακινδυνεύουν το προσωπικό τους συμφέρον χάριν του κοινού. Έτσι έμαθαν και έτσι έκαναν . καριερίστες πρώτα το δικό μας μετά το κομματικό , και το κοινό αν ταυτίζεται με το ατομικό μας και το κομματικό έχει καλώς . Και μην νομίζεται ότι υπερβάλλω. Θυμηθείτε την εποχή γύρω στο 2000 όταν ο Γιαννίτσης έθεσε θέμα βιωσιμότητας ασφαλιστικού. Τον βγάλανε τρελό χαζό , αλλά πάντα με κομψές εκφράσεις. “ ο κος Γιαννιτσης δεν έχει πολιτική σκέψη έλεγαν. Τουτέστιν μεθερμηνευόμενον – αν είναι να πάρουμε δυσάρεστα μέτρα και να διακινδυνεύσει η επανεκλογή μας , άστους χωρίς σύνταξη . Ακόμα και τώρα που όταν κάτω από τη πίεση της τρόικα για συμμάζεμα πήραν κάποια μέτρα βρέθηκαν άνθρωποι να μιλάνε για λογικές Σπράου και Γιαννίτση.

Επομένως τώρα που έφτασε ο κόμπος στο χτένι, τίθεται το ερώτημα. Θα ξεπεράσουν τον παλιό κακό εαυτό τους , τα παλιά τερτίπια ,θα μας σκεφτούν , ή θα προτάξουν το ατομικό τους συμφέρον όπως αυτοί το αντιλαμβάνονται. Θα κάνουν ότι πρέπει να κάνουν ή θα κάνουν το κορόιδο,περιμένοντας οι άλλοι να πάρουν μέτρα και το αντίστοιχο κόστος. Δηλαδή να βγάλουν οι άλλοι το φίδι από την τρύπα. -γνωμικό που χρησιμοποιείται κατά κόρον από τον δημοσιοϋπαλληλικό και πολιτικό κόσμο-.
Ευχής έργο θα είναι έστω και την τελευταία στιγμή κάτι να κάνουν, αλλιώς, άλλη δόση δανείου από τρόικα γιοκ. Και τότε αν δεν πληρωθούν μισθοί και συντάξεις , θα γίνει της Λιβύης!ς . Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν θα είναι τίποτα. Όλοι στους δρόμους και άντε μετά οι πολιτικοί να προστατευθούν από απλήρωτους αστυνομικούς. Είναι καταστάσεις που μόνο οι γνωστοί Μπαχαλάκιδες επιδιώκουν .Το να καθοδηγήσεις ένα εξαγριωμένο πλήθος -όπως μερικοί ελπίζουν -είναι αδύνατον. Ούτε να προβλέψεις τις αντιδράσεις των διαφόρων ομάδων. Όσοι ονειρεύονται να γίνουν Ροβεσπιέροι του εικοστού πρώτου αιώνα, να σκεφτούν ότι ο λαός μέσα στο γενικό μπάχαλο θα αποδεχτεί κάθε λύση που θα του εξασφαλίσει ησυχία έστω και με Τανκς.
Ας ελπίσουμε όμως ότι κάτω από τη Δαμάκλεια Σπάθη της πραγματικότητος κάτι θα κάνουν και κάποιο φάρμακο θα δώσουν , έστω κι αν το μωρό κλαίει γιατί το τα φάρμακα είναι πικρά.